گریمون هیچ، خندمون هیچ، باخته و برنده مون هیچ، تنها آغوش تو مونده، غیر ازاون هیچ،ای دریغ از تو...
بندی به پای دارم و باری گران به دوش
در حیرتم که شهره به بی بند و باری ام(غلامرضا شکوهی)
این دو شعر را در سایت چوک بخوانید
و شعر:
باور نمی کنی چنان گم شده ام
که با هر جستجو
بیش از پیش بر باد می روم
می دانم
جز عادت های کویری ات
جهان
لحاف چهل تکه ای است
که بر اندام من کشیده نمی شود
با این حال
نبودت به من آموخت
که رخت جنگ را در آورم
حالا، با همه چیز بیگانه ام
در ذهنم هزاران انقلاب آنارشیستی رخ می دهد
و با این وجود
هر صبح
به شاگردان کوچکم لبخند می زنم
و مجسمه هایی با لبخند های بزرگتر برایشان می سازم
من، غرور شهری بمباران شده ام
که بی تفاوت و ساکت
حامیان آزادیخواهش را برانداز می کند
احمقانه است عشق به شهری بمباران شده
بی سرانجام است
دنبال زنی بگردی که سال ها است
با اندک هوای زیر آوار همخوابگی دارد
وتنش هوایی است
شعر هایش هوایی است
فکرش هوایی است
و تو را هم هوایی خواهد کرد
در شهر دنبالم نگرد
تهران من
این روزها
پایتخت غمگینی است
که ساعت ها کنارم راه می رود
ما حرف های مشترک زیادی داریم
هردو شورشی های سرکوب شده
هردو سرکوب شده های بی شورشیم
هردو به لرزش های پیاپیمان عادت کرده ایم
و می دانیم یک روز که ما نیستیم
همه چیز بهتر خواهد شد
ما به کافه های شلوغ می رویم
او می داند خسته ام
اما قهوه نمی نوشیم
تا هیچ فالگیری رقص معشوقه هایت را
بر فنجانم نبیند
فقط تهران می داند
تو دیگر محبوب من نیستی
نترس
این روزها چنان در خودم فرو رفته ام
که قلاب هیچ ماهیگیری
بیرونم نخواهد کشید
نه، درکافه های شلوغ نه
من در شلوغی خودم گم شده ام
بگذار همه فکر کنند اتفاقی نیفتاده
کسی این جسم سنگین را
که چون تابلویی عتیقه همه جا بر دوش می کشم
نمی بیند
به مرگ فکر نمی کنم
به رفتن با قطار، هواپیما، اتوبوس فکر نمی کنم
باید با دوستانم در خیابان های زیادی راه بروم
حواسم را از تو پرت کنم
بخندم
بخوابم
درجاهای دیگری با آدم های دیگری بنشینم
باید به خودم سخت بگیرم
همیشه ماندن سخت ترین راه است
تهران خسته ام می گوید
کاش در رجعتی تاریخی
چشم های ما را از کاسه درمی آوردند
چیز دیگری برای تماشا نمانده است
و شعری دیگر:
جهان باریکه نوری است
که به شلوغی یک کافه
خلوتی یک کتابخانه
رخوت اتاق خواب
و لوندی یک میهمانی شبانه بتابد
گم شدن از کدام نقطه آغاز شد
سوال مهمی است
و یا روزهای شیرینی که نمی آیند...؟
می دانی اگر نفهمم ذهن تو
از کدام باریکه به اتاقم سرک می کشد
راهش نخواهم داد
آبا بوی زلف یار را می توان پنهان کرد
این سوال مهمی است
باید چیز مهمی وجود داشته باشد
که روزها به تاریخ تبدیل شوند
و الا من می دانم روسپی ها
تنشان بوی تند عرق می دهد
که پنهان کردنی هم نیست
اگر تمام درها باز شود
راهم را پیدا خواهم کرد
و تا همه درها باز است
دیگر نقطه ای برای آغاز گم شدن وجود ندارد
و این نکته آنقدر ظریف است
که مقرنس سر در بناهای
کرمان
کاشان
یزد...
اما یار می تواند آنقدر ها هم دور نباشد
و با مترو هر روز از کرج به تهران بیاید
با هم از سر در محل کار وارد شوید
هم قد و هم دوش
در آسانسور محل کار
یک معاشقه کوتاه داشته باشید
و تمام روز با لبخند تصنعی از کنار هم بگذرید
یار می تواند عطر های گرانقیمت هم بزند
و سرش توی حساب و کتاب ...
اما هرچه هست، یار
فقط می تواند زن باشد
و نامش از میان نام تمام زن های سرزمین من...
مریم، زینب، طاهره
و یا هر اسم تصادفی دیگر...
نه می فهمم
گاهی گذر تنگناها چنان سخت است
که پاهای مردانه یک مرد هم بلغزد
اما کسی که پایش می لغزد حتما باید یک مرد باشد
و الا یک جای این جریان می لنگد و زنی که پایش بلنگد
روسپی است
گم شدن از کجا آغاز شد
آیا اولین باریکه نور که بر کسی تابید
نور ماه بود یا
نه به ماه بند نمی کنم که قمر در ادبیات شرعی تو "مرد" است
و خورشید
سکه ای نجیب، سازگار و بخشنده
که به تمام درزهای عمیق زندگی ات بتابد
مرا ببخش
زیرادر قبیله ما
اولین زنی که به دنیا آمد گم شد
و بعد تمام زنان با تصورات گم شده به دنیا آمدند
اینجا هیچ زنی یار نیست
ما حتی به لیلا مشکوکیم
و اگر یک روز نجات یافتیم
حتما پول های مان را آنقدر روی هم می گذاریم
که از قد یار هم بلند تر شود
و آن وقت حتما بوی عرق را
با یک حمام ساده پاک می کنیم
و همدوش مردانمان
از سردر های بلند می گذریم